Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To zwykle stosowane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć stereotypowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Najczęściej wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejfy ognioodporne czy też sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafki do szatni. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub ewentualnie paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.