Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To w większości wypadków wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Najczęściej wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega regały metalowe lub sejfy meblowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z zapałem korzystano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafki do szatni. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.