Do broni typowej zaliczamy białą i palną. To zwykle wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Przeważnie żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki metalowe lub też sejfy domowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Pociągającym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.